திருச்சியில் இருந்து மதுரை செல்லும் நெடுஞ்சாலையில் ஒரு காரில் நான் சென்று கொண்டிருந்தேன்.   திடீரென்று அந்தக் கார் நேராகச் செல்லாமல் அங்கும் இங்குமாக அலைந்தது.   சமாளிக்க இயலாமல் ஓட்டுனர் வேகத்தைக் குறைத்துக் காரை நிறுத்தினார். கீழே இறங்கிவந்து வாகனத்தின் நான்கு பக்கமும் ஆராய்ந்துபார்த்தார்.   ஒவ்வொரு சக்கரமாகப் பார்த்து வந்ததில், ஒரு சக்கரத்தில் பினைப்புக்காகப் பொருத்தப்பட்டிருந்த நட்டுகள் நான்குமே இல்லாமல் சக்கரம் எந்த சமயமும் விலகிக் கீழே விழும் நிலையில் இருப்பதைக் கண்டு திடுக்கிட்டார்.நல்ல வேளையாக பெரிய விபத்து நடக்காமல் இருந்தது என்று மனதைத் தேற்றிக்கொண்டார்.  


ஒரு அரசன் ஒருவன் மாறு வேடத்தில் தன் நாட்டில் உள்ள ஒரு சிறு ஊர் வழியாகச் சென்று கொண்டிருந்தான். அப்போது அரசனின் காதில் “வெந்ததின் மேலே நின்றுகொண்டு, தின்று சிவக்கின்ற பெண்ணே! சோற்றைக் கறி தின்னுவதைப் பார்க்கவில்லயா?” என்று ஒரு ஆண் பேசுவது விழுந்தது.   அவன் என்ன சொல்கிறான் என்று அரசனுக்குப் புரியவில்லை. அந்தப் பெண் என்ன செய்துகொண்டிருக்கின்றாள்?அவன் ஏன் அப்படிச் சொன்னான்? என்று குழம்பியபடியே சுற்று முற்றும் பார்த்து அங்கே ஒரு பெண் இருப்பதைக் கண்டான். அவளைக் கண்டதும்தான் அந்த ஆண்குரல் கூறியதின் பொருள் அரசனுக்கு விளங்கியது. அப்போது அந்தப் பெண் பேச ஆரம்பித்தாள்.  

 “பட்ட மரத்தின் மீது ஏறிப் பச்சிலை தின்னுகின்ற மாடே! கட்டிஒய மாடானால் இங்கே வராதே! கட்டாத மாடென்றால் இங்கே வா” என்றாள்.   மீண்டும் குழப்பம் அடைந்தான் அரசன். அவளது சொல்லுக்குப் பொருள் விளங்கவில்லை.கொஞ்சம் எட்டிப் பார்த்தான் …அங்கே ஒரு ஆண் இருப்பதைக் கண்டான். அவனைக் கண்டதும்தான் அவள் கூறியதன் பொருளை உணர்ந்தான் அரசன்.   ஆஹா—-அந்த ஆணுக்கு ஏற்ற அறிவுடையவளாக இருக்கிறாளே இந்தப் பெண் என்று வியந்தான்.   இருவரையும் அழைத்தான். அவர்களது அறிவை மெச்சி அவர்களுக்கு ஆயிரம் பொற்காசுகள் பரிசளித்து அவர்கள் இருவருக்கும் மணம் செய்து வைத்தான்.   நண்பர்களே—-அவர்கள் என்ன பேசிக்கொண்டார்கள் என்று எனக்கு விளங்கவில்லை—–அந்த ஆண் கூறியதன் பொருளையும் அதற்கு பெண் அளித்த பதிலின் பொருளையும் நீங்கள்தான் எனக்குச் சொல்லவேண்டும்.  

புதிர் விடை :-   அவள் நெல்லைக் காய வைத்துக்கொண்டிருந்தாள். அது வேக வைத்த புழுங்கல் நெல்.அதனால் அவளை வெந்ததின்மேல் நின்றுகொண்டிருக்கும் பெண்ணே என்றான்.   அவள் வாய் வெற்றிலை பாக்கு போட்டுச் சிவப்பாக இருந்தது. அதனால் தின்று சிவக்கும் பெண்ணே என்றான். அவளை அவன் அழைத்ததின் நோக்கம், நெல்லை ஒரு பக்கத்தில் ஆடு மேய்கிறது. அதை விரட்டு என்று கூறத்தான்.—-நெல் பின்னால் சோறாகப் போகிறது. ஆடு நாம் தின்னும் கறி ஆகப் போகிறது.அதைத்தான் சோற்றைக் கறி தின்கிறது என்றான்.   அடுத்தாற்போல் அவள் கூறியதைப் பார்ப்போம். மரத்தால் செய்த மிதியடியைப் போட்டுக்கொண்டு வெற்றிலையை வாயில் குதப்பிக்கொண்டிந்த அவனைப் பார்த்து, ” பட்ட மரத்தின் மேலே ஏறிப் பச்சிலை தின்னும் மாடே” என்றாள்.தன்னிடம் சாதுர்யமாகப் பேசியவன் திருமணம் ஆனவரா என்று அறியத்தான் ” கட்டிய மாடென்றால் இங்கே வரரதே என்றும் கட்டாத மாடென்றால் வா ” என்றும் கூறினாள்.  


ஒரு காட்டில் சிங்கம் ஒன்று இருந்தது.கரடி,குரங்கு மற்றும் முயல் மூன்றும் அதற்கு அமைச்சர்களாக இருந்ததன. அந்தச் சிங்கம் எந்த அநியாயம் செய்தாலும், அதை நியாயமாகச் செய்வது போலவே காரணம் காட்டிச் செய்து வந்தது.   ஆண்டுகள் சென்றன. சிங்கத்துக்கு வயதாகிவிட்டது. அதனால் இரை தேடிச் செல்ல இயலவில்லை. அதனால் ஏதாவது காரனம் கட்டி ஒவ்வொரு அமைச்சர்களாகக் கொன்று தின்றுவிட வேண்டியதுதான் என்று முடிவு செய்து கொண்டது.  

  முதலில் கரடியை அழைத்தது. அதனிடம், என் வாய் எப்படிப்பட்ட மணம் வீசுகின்றது.?நான் நன்றாக வாயைத் திறக்கின்றேன். என் வாயின் அருகே உன் மூக்கை வைத்து முகர்ந்து பார்!. என்ன மணம் வருகிறது என்று சொல் என்றது.   சிங்கத்தின் சூழ்ச்சியை அறியாத கரடி சிங்கத்தின் வாய்க்கருகில் தனது முகத்தைக் கொண்டு சென்றது.சிங்கம் வாயைத் திறந்தது முகர்ந்து பார்த்தது.சிங்கம் எப்போதும் இறைச்சியையே சாப்பிடுவதால் அதன் வாயில் இருந்து கெட்ட நாற்றம் வீசியது. அதனால் கரடி, அரசே! தங்கள் வாயில் இருந்து கெட்ட நாற்றம் வீசுகின்றது.என்னால் தாங்க இயலவில்லை என்றது.   கோபத்துடன் சிங்கம் எல்லோரும் புகழும் அரசனாக விளங்கும் எனது வாய் கெட்ட நாற்றம் வீசுகின்றது என்று எப்படிச் சொல்லலாம்.உனக்கு என்ன துனிச்சல்?என்னையே குறை கூறுகிறாயா என்று கூறியபடியே பாய்ந்து கரடியைக் கொன்றது.   சில தினங்களுக்கு சிங்கம் கரடியைச் சாப்பிட்டு பசியைத் தீர்த்துக்கொண்டது.   மேலும் சில தினங்கள் கடந்தன.அடுத்தாற்போல் குரங்கை அழைத்தது.கரடிக்கு என்ன நிகழ்ந்தது என்பதை அறிந்திருந்த குரங்கு நடுங்கியபடியே சிங்கத்தின் அருகே சென்றது. சிங்கம் தனது வாயைத் திறந்து குரங்கை முகர்ந்து பார்த்துக் கூறும்படி கட்டளையிட்டது.   குரங்கும் முகர்ந்து பார்த்தது. தான் உயிர் பிழைக்கவேண்டுமானால் பொய் கூறுவதில் தப்பில்லை என்று நினைத்த குரங்கு,அரசே—-என்னே இனிய மணம். இதுபோன்ற நறுமணத்தை நான் இதுவரை முகர்ந்ததே இல்லை என்றது.   உடனே சிங்கம், குரங்கே—நான் பச்சை இறைச்சியைச் சாப்பிடுகின்றேன்.பல் விளக்குவதே கிடையாது. இப்படிப்பட்ட எனது வாயில் எப்படி நறுமணம் வரமுடியும். அரசனான என்னிடமே பொய் பேசுகின்றாயா?உன்னை என்ன செய்கிறேன் பார்— என்றபடியே குரங்கை ஒரே அடியில் அடித்து சில தினங்களுக்குப் பசியைத் தீர்த்துக்கொண்டது,   மேலும் சில நாட்கள் கழிந்தன. மறுபடியும் சிங்கத்துக்குப் பசியெடுத்தது. இப்போது முயலை அழைத்தது. முயல் புத்தி கூர்மை கொண்டது. கரடிக்கும், குரங்குக்கும் நேர்ந்த கொடுமைகளைக் கண்டிருந்ததால் தான் என்ன பதில் கூறவேண்டும் என்று தீர்மானித்துக்கொண்டது.?   சிங்கத்தின் வாயை முகர்ந்த முயல் தான் தீர்மானித்தபடியே கூறியது. அதைக் கேட்ட சிங்கத்தால் எந்தக் காரணம் கூறியும் முயலைக் கொல்ல இயலவில்லை.   அப்படியானால்—-முயல் என்ன பதில் கூறியிருக்கும்?  

புதிர் விடை :- “ராஜா! எனக்கு சளி பிடித்து மூக்கு அடைத்துள்ளது. அதனால் நான் தங்கள் வாயின் மணம் எப்படி என்று கூற இயலவில்லை” என்றது.